Na het bezoek aan Thailand in 2002 had ik de smaak te pakken. Het aziatische continent spreekt me aan. In 2003 werd de keuze Indonesië. Een rondreis over Java en Bali. Na de aanslag op het World trade center in New York in Jakarta toch met een beetje gemengd gevoel het vliegtuig ingestapt.

Jakarta is een enorme stad en misschien alleen qua drukte te vergelijken met Bangkok. De atmosfeer is volledig anders. Aan alle moskeen is het duidelijk merkbaar dat ik in een Islamitisch land ben. De vrijheid om ongestoord rond te lopen die ik kende in Thailand ontbreekt is hier minder aanwezig. Je wordt vaker aan de aangesproken om dingen te kopen of om geld te geven. Dat is even wennen.
De natuur in Indonesië is weer anders dan in Thailand. Des te verder we naar het Oosten van Java gaan hoe heuveliger en weelderiger de omgeving wordt.

Het is mijn gewoonte om tijdens de reizen soms ’s ochtends voor het ochtendlicht op te staan. Om zo foto’s bij het opkomen van de zon te maken. Ook hier. Ik sta om een uur of vijf op en wandel het hotel uit. Ik neem het lange pad naar beneden waar ik water hoor stromen. Pas als ik me op een gegeven moment omdraai zie ik achter het hotel een enorme vulkaan opdoemen. Ik zie hem niet lang. Hij verdwijnt al weer spoedig in de nevel. De nevel en het prachtige groen zijn een fantastische aanblik. ’s Ochtends is het nog lekker fris. Het zal zo’n graad of 28 zijn ofzo. Heerlijk.

De Borobodur was ook een van de dingen die ik graag wou zien. Een van de wereldwonderen. Uiteindelijk zou ik ze allemaal graag willen zien. En zeg nou zelf, dat is toch een leuk streven

Een van de hoogtepunten van de reis wordt gevormd door het bezichtigen van de Bromovulkaan bij zonsopgang. We vertrekken om 02.00 uur ’s nachts met minivans vanaf het hotel om uren door het donker een hobbelige slingerweg te nemen. We zien helemaal niets, maar we merken wel dat we langzamerhand in steeds hoger gelegen gebied rijden. Om vijf uur komen we aan op de plek van bestemming. Ik huur een warme jas voor een paar centen en we lopen het pad naar boven… Er is niets te zien in het donker en het duurt een tijd voordat je ogen gewend zijn aan het duister.

Om zes uur wordt het langzamerhand licht. Aanvankelijk kunnen we alleen contouren onderscheiden van het landschap voor ons. Dan heel geleidelijk zien we meer detail. Voor ons schittert een landschap met een aantal enorme vulkanen waaruit elke 10 minuten een rookwolkje opstijgt. Nevelflarden hangen om de vulkaan waarop we neerkijken heen. De zon komt langzamerhand op en de gouden gloed over de nevel en het surrealistische landschap zijn werkelijk adembenemend.
Nadat het licht is geworden vertrekken we naar een andere locatie om per paard richting de krater van een vulkaan te gaan. Het lijkt alsof we door een grijze woestijn rijden. Vulkaan stof kruipt overal tussen. Het laatste stuk naar de kratermond  bestaat uit een trap met een paar honderd treden. Op die hoogte is traplopen erg zwaar. Na tien treden rustig op adem komen.

Als ik bovenaan ben draai ik me om en kijk naar beneden en zie mensen de trap oplopen. Verder de diepte in wordt het nevelig. Als ik recht voor me uit kijk zie ik de bergen aan de overkant. Het is net alsof ik twee verschillende landschappen tegelijkertijd zie.

Nadat we per paard weer benede aangekomen zijn kijk ik nog eens om me heen. Een van de eigenaren van de paarden kijkt verveeld in mijn lens. Zijn werk zit er weer op.

De laatste week reis ik door naar Bali. We hebben aanvankelijk een aantal dagen rust in de vijfsterren resort. Best lekker om even ondergedompeld te worden in luxe. Maar na een paar dagen kijk ik weer uit naar het volgende onderdak.

Een eenvoudig hotel in Padang Bai aan de zuidkant van Bali. Gelegen vlakbij de duikschool. Ik duik niet, ik snorkel, maar ik kan me prima hele dagen op de boot op zee vermaken. Het water is vaak zo helder dat je de duikers op 20 meter diepte makkelijk kan volgen.

Op sommige plekken leggen we aan vlak bij een ondiep rif en snorkel ik daar.

 

Nog een beetje crossen we door het binnenland. Na drie weken hebben we genoeg kilometers gemaakt. Het is een heel eind maar het is de moeite waard om iets meer van het binnenland te zien. Adembenemend groene terrassen. Het is een plaatje.