Konigsleiten 2011

Zondag, 9 januari

Vroeg op, vijf uur welteverstaan. We dachten nog even dat we eerder dan Atlas wakker zouden zijn, maar nee. Twee heldere kijkertjes kijken al nieuwsgierig uit de wieg naar boven. Je ziet hem denken dat er toch iets afwijkends vandaag is. Het is echt vroeger dan normaal, en ook oma is bij ons. We kleden ons aan en Atlas krijgt de fles van oma in de woonkamer. In eerste instantie heeft hij er helemaal geen zin in. Even tot rust komen en dan gaat de warme melk er prima in. Wij pakken even een bak koffie en yoghurt met muesli en om exact zes uur rijden we weg. Konigsleiten, we komen er weer aan.

Wij rijden de 950 km in negen uur. We stoppen drie keer. Een keer om een luier te verwisselen, en twee keer voor een fles. Het kereltje houdt zich fantastisch. Hij slaapt regelmatig tussendoor en speelt met de pluchebeestjes die boven hem bungelen. En af en toe gaat hij los met een knisperboekje.

Om drie uur rijden we Konigsleiten binnen. Lutz en Gudrun staan al aan de straat. Wat is het lang geleden dat we Lutz hebben gezien. En trouwens, wat is Konigsleiten in een jaar veranderd. De Bergbahnen is niet langer een stoeltjeslift naar boven, het is een grote gondel met verwarmde stoeltjes en een parkeerkelder eronder. Tevens hebben ze in het dorp een rodelbahn gebouwd en de Umbrellabar heeft een facelift gekregen.

Gudrun had lekker gekookt, we aten gebakken aardappeltjes en chili con carne. Atlas lag ondertussen te spelen op het speelkleed en kwam later lekker op schoot zitten. Hij vond Lutz en Gudrun reuzeinteressant. Na het eten namen we afscheid van hen en zijn we met zijn allen aan de slag om de tassen uit te pakken en de kasten in te richten. Atlas doen we tijdig zijn pyamaatje aan en we knuffelen nog even. Dan ook zijn slaapzak aan en dan gaat het mannetje in zijn wiegje.

 Wij zitten met zijn drieen nog in de woonkamer en pakken een fris en een biertje en maken de boel verder op orde. Wat is het fijn om hier weer te zijn. Super!

Het is overigens wel warm. Beneden in het dal is het 9,5 graad en in Munchen zelfs 14 graden. De pistes liggen er volgens Lutz wel goed bij. We zullen het ervaren.

Maandag, 10 januari

Vroeg wakker, maar het valt mee. Om half zeven krijgt Atlas zijn fles. Koffie is al klaar en we keuvelen lekker met zijn allen op bed. Oma komt ook op het randje zitten. Een gezellig moment. Om 9.15 vertrekken Edmond en ik richting de piste. Op een of andere manier zijn we toch weer gespannen of het goed gaat. Zeker ik met mijn nieuwe ski’s. Zou het gaan? Zou het enorm wennen zijn?

De verwarmde gondel brengt ons helemaal naar boven. De pistes zijn iets gewijzigd en een deel is hernummerd. Het skieen gaat de eerste vijf minuten onwennig, maar daarna gaat het beter en beter en beter. Ik stuiter in totaal vandaag een keer of vijf onderuit. Van domme foutjes tot absoluut geen evenwichtsgevoel meer hebben doordat we een dikke laag bewolking in skieden.

Bij de Larmachalm drinken we even wat. Vocht hebben we echt nodig. Edmond begon hoofdpijn te krijgen en een grote spazi lost het probleem op. In de ochtend was het erg mooi skieen, maar richting de middag kwam de bewolking opzetten. En dat was lastig. De weg naar de Talabfahrt was zelfs héél moeilijk te vinden. Je wist amper of je op de piste stond of naast. We hebben de passen om 12.45 ingeleverd. Lekker naar huis, maar waar is oma en waar is Atlas? Lekker aan het wandelen. Ze zijn twee uur buiten geweest en hebben lekker rondgekeken in het dorp. Oma is niet de enige die rondsjouwt met een wandelwagen. Er zijn veel meer oma’s met kleinkinderen in het dorp. Atlas heeft wel aandacht voor de gondels, hij volgt ze met zijn ogen. Volgens oma was hij erg kijkerig en heeft in de wandelwagen maar weinig geslapen. Hij had er plezier in om buiten te zijn. Deze week krijgt hij lekker veel buitenlucht. ’s Middags heeft hij nog bruine bonen met appeltjes gegeten. Dat gaat er met smaak in! Tussendoor nog milde appelsap, zodat hij genoeg vocht binnenkrijgt. Wij eten vanavond nasi goreng. Ook dat smaakt lekker! Inmiddels is de oorraad ook aangevuld. Sportradlers, Weissen, broodbeleg, en wat te snaaien. Lekker.

We hebben het goed naar onze zin.

Dinsdag, 11 januari

Wat een zonnige dag! Zo was het niet voorspeld maar krijgen we hem wel. Het gebruikelijke patroon zoals gewoonlijk. Atlas een fles om half zeven. Maar hij trakteerde ons al wel om 5.45 op een poepbroek. En goedemorgen! We ontbijten met zijn drieen. Gezellig. Kop koffie erbij, en Atlas speelt tevreden op zijn speelkleed. Om negen uur gaan we richting de liften. Het is een werkelijk zonovergoten dag.

Vanaf de top gaan we eerst een stuk naar beneden en dan weer naar boven en naar beneden richting Larmach Alm. We pakken een aantal mooie afdalingen achter elkaar. We besluiten mijn moeder te bellen.

We spreken af dat we haar en Atlas om 12 uur ophalen bij de lift beneden. Eerst moeten wij nog even rap naar beneden omdat Atlas nog geen zonnebril heeft. Kortom… die moet er toch wel komen.

Er is te veel UV op die hoogte. We vinden een prachtig limegroenwit brilletje. We gaan met zijn vieren in de gondel naar boven. Wandelwagen mee, kan allemaal. Atlas neemt zijn nieuwe omgeving ter kennisgeving aan. Het vindt het gewoon fijn dat iedereen bij hem is. Boven op de top eten we gezamenlijk een kop soep en drinken wat.

Natuurlijk maken we genoeg foto’s van Atlas op de pistes met de knalblauwe lucht op de achtergrond.

Wat vinden we het leuk dat het mannetje en oma er zijn. Edmond en ik skieen een keer een klein stuk naar beneden en komen weer aan bij Atlas en mijn moeder. Uiteindelijk stap ik met ma en Atlas in de lift en op het middenstation stap ik uit. Onderaan de berg zal de lift weer stilgezet worden zodat ze prettig met de wandelwagen uit kan stappen. Service.

Ed in ik gaan in de middag skieen op de Gerlosplatte. Erg leuk! De sleeplift met een enorme helling pakken we ook nog even. De Gerlosplatte heeft niet echt moeilijke afdalingen maar is wel erg leuk om in de middag te skieen.

Het zonnetje schijnt er lekker. Om een uur of vier zijn we terug thuis. Atlas slaapt en mijn moeder zit in de woonkamer een boek te lezen in het zonnetje. Ik schiet even snel onder de douche. Ma heeft Apfelstrudels gekocht. Mjammie, ze zijn enorm, maar die gaan er prima in! We brengen Ed’s ski’s even naar Unterwurzacher. Waxen en kanten, morgenochtend ophalen. Prima! Atlas krijgt nog een hap bruine bonen met appeltjes, het ventje eet het weer lekker op. Soms gaat het hem te langzaam. Vanochtend heeft oma hem voor de eerste keer peer gegeven. En dat ging ook prima! Wij hebben vanavond een flinke pasta gemaakt. De pan ging schoon leeg. Om kwart voor vijf gaaf Atlas met Ed in bad. De allereerste keer in een heel groot bad. En Atlas geniet. Ed doet voor hoe je moet spetteren….. nou, dat kwartje valt. Atlas spettert er vrolijk op los! Wat een leuke dag was het! Moe maar voldaan!

Woensdag, 12 januari

In eerste instantie lijkt het in de ochtend bewolkt. Tegen negen uur trekt de lucht echter open en gaan we skieen. We maken er niet een hele lange dag van. Het gaat vandaag erg lekker. We maken er een afwisselende dag van. Pistes door het bos, brede pistes, mooie paadjes met hairpins en een zwarte afdaling aan de Gerlos kant. We maken diverse ski-filmpjes en we wisselen even van skibril zodat ik Ed kan filmen. Hopelijk zijn ze leuk geworden. We drinken even wat halverwege de zwarte afdaling aan de Gerlos kant. Vervolgens gaan we richting Larmach voor de Grillhendl. Ed smult! We sms’en naar ma dat we voor twee uur beneden proberen te zijn. En als we om 13.40 beneden aankomen wachten ma en Atlas ons op. Ze waren aan het wandelen en ze had het sms’je gelezen. Atlas zat in de wandelwagen met zijn mooie zonnebrilletje op. Hij ziet er zo wijs uit! Lekker lachebekje. ’s Middags heb ik met ma een rondje gelopen. Even wat te eten halen bij de super (we eten maaltijdsalade met tonijn), even kijken bij de kinderpiste met sleeplift vlak bij ons huis, even winkeltjes kijken etc etc. Onderwijl had Ed Atlas zijn bruine bonen met appeltjes gegeven. Het ging er weer goed in. Toen ma en ik terugkwamen lagen ze samen te maffen op de bank. Wat ziet dat er gezellig en lief uit. Morgen lijkt het weer niet super te worden om te skieeen. We lassen een pauzedag in. Eens kijken wat we dan wel gaan doen. 

Donderdag, 13 januari

Regendag! We besluiten om naar Salzburg te rijden. De hele rit regent het, en omdat we nog geen regenhoes hebben voor de wandelwagen zoeken we een binnenbestemming. We gaan naar het Haus der Natur und Technik. Voor Atlas ook nog leuk.

Grote aquaria met vissen trekken wel. Hij probeert ze te pakken. Maar dat gaat niet. De terugweg rijden we binnendoor via Lofer, Saalfelden, Zell am See en dan richting de Gerlospass naar huis. Atlas doet het vandaag hartstikke goed. Hij ligt héél laat in zijn bedje, maar slaapt desondanks rustig.

Vrijdag, 14 januari

Het wordt warmer. Na het ontbijt gaan we met de gondel omhoog. Geen idee wat we aantreffen. Heeft het gisteren op hoogte gesneeuwd of geregend? Hoe liggen de pistes erbij? Het eerste kwartier vond ik het een regelrechte ramp. Dikke slush. En dan ook nog een piste waar bijna iedereen overheen moet. Dus ook nog hoopjes sneeuw. In dat eerste kwartier val ik twee keer. De lift beneden bereik ik maar ik kan niet echt zeggen dat ik hier veel zin in heb. Nog niet. De volgende afdaling kijk ik naar bijzonder ervaren skieers naar hoe zij de berg afgaan. De kunst afkijken zeg maar. Dat levert wel het nodige op.

In eerste instantie nog wat voorzichtig, maar het gaat steeds beter. Ik red met uiteindelijk prima met de dikke slush. We gaan naar de andere kant van de berg. We gaan gewoon richting de zwarte piste van de Prolleralm. Het restaurant halverwege is een goede beloning voor het harde werken op de piste. Het shirt met lange mouwen gaat uit. Ik zit in een shirtje met korte mouwen en Ed heeft nog een longsleeve aan. De thermoshirts gaan in de rugzak.

We blijven lekker in het zonnetje liggen en genieten er van. En dan moeten we langzamerhand toch weer terug. De allerlaatste afdaling neem ik niet, ik vrees dat die er echt bar en boos bij ligt. Ik pak de gondel terug. Ed neemt de afdaling wel maar verdwaalt en moet weer naar boven om alsnog de juiste afdaling naar beneden te pakken. ’s Middags schijnt de zon op het balkonnetje.

Atlas en Oma komen ook naar huis. Ze hebben boodschapjes gedaan en op het terras bij de Rosenalm gezeten. Prima tijdsbesteding. Atlas krijgt nu voor het eerst sperciebonen. Vindt hij drie keer niets aan. Morgen weer, en we zien wel wat hij er na een tijdje van vindt. ’s Avonds lekker in bad met papa. Hij begint al te lachen als hij het water ziet. Dikke pret. Hij mept op het water en speelt met zijn badkrokodillen. Vanavond komt vriendin Izis ook aan. Ze skiet dit weekend met een vriendin. Ze komt haar sleutel even bij ons halen. Die hadden we namelijk voor haar opgehaald. 

Zaterdag, 15 januari

Om kwart over negen staan we bij de gondel. Het is even wachten op Izis, Stefanie en Bastian. Er moeten ski’s gehuurd worden en passen gehaald. Izis heeft een supermazzel. Ze koopt drie dagpassen van een Nederlander die weggaat voor 20 euro per stuk en krijgt een stapel van acht stuks. De vijf die ze niet nodig heeft verkopen we samen voor 20 euro dus Izis trakteert op lunch. We skieen diverse routes en lunchen bij de Larmachalm. Eind van de middag zitten we nog even op het terras. ’s Avonds gaan Ed en ik met hun eten bij Pick Up. Het is een gezellige avond.

Zondag, 16 januari

Vandaag wordt er geskied met Izis, Bastian en Harry. Harry komt blijkbaar ook uit Munchen en is regelmatig te vinden in Konigsleiten.

Stefanie laat verstek gaan wegens een keelonsteking. En dat terwijl ze enthousiast haar skies had weggebracht om te laten waxen en kanten. We doen ongeveer hetzelfde rondje als de dag ervoor en pauzeren bij de Prolleralm. We zien nog een indrukwekkende reddingsactie. Er is een skieer van de zwarte piste geskied en die ligt een tiental meters verder naar beneden tussen de bomen. Er is blijkbaar al een reddingswerker bij hem. Een helicopter komt erboven vliegen en laat een tuigje neer. Na een aantal minuten komt de heli terug en takelt patient en een reddingswerker samen de lucht in en vliegt met hun bungelend aan een koord weg. Spectaculair heeft het geen bal mee te maken, maar het maakt wel indruk. Vakmensen en heel belangrijk dat ze het zo goed doen. Tegen drie uur breien we er een eind aan en spreken met elkaar af op de schapenvellen stoeltjes bij de Rosenalm.

Ma en Atlas schuiven ook gezellig aan. Atlas gaat van arm tot arm en vindt dat zoals gewoonlijk wel leuk. Mensen om hem heen. Gezellig. Zijn zonnebrilletje heeft hij weer op. We houden hem wel uit de zon overigens. Hij heeft ongetwijfeld nog een heel teer huidje. ’s Avonds blijft Ed thuis en ga ik met ma naar de pizzaria. We eten lekker en babbelen gezellig. De pizza is achteraf gezien wel zout. Als Atlas zijn nachtfles krijgt, gaat ma ook water drinken en dat is precies wat ik een kwartier daarvoor ook heb gedaan.

Maandag, 17 januari

Vandaag weer een zonovergoten dag en geen nieuwe sneeuw. Het skieen ging bij tijd en wijlen zwaar. Soms kunstsneeuw, soms ijzige ondergrond, hoopjes etc. Sommige stukken gingen ook prima. We zijn maar begonnen met een dalafdaling. Die ligt er in de ochtend nog redelijk bij. In de middag en vooral met dit warme weer hoef je daar niet veel meer van te verwachten. We zijn naar de Larmach Alm geskied en hebben daar wat gedronken.

Vervolgens zijn we naar de andere kant van de berg gegaan en hebben we de route door het bos gedaan. Dit keer via een andere kant belanden we op deze route. Was een mooi pad langs de bomen. Je komt dan halverwege de bospiste uit.  De passen hebben we tijdig ingeleverd en in de middag zijn we met ma en Atlas richting Fugen gegaan. Boodschapjes gehaald bij de M-Preis. Het babyvak even nageplozen en even een cappucino gedaan terwijl Atlas een fles kreeg. Daarna hebben we gewandeld bij het kleine stuwmeer voor Gerlos.

Lekker even frisse lucht voor het jongentje. Als we meer tijd hadden gehad hadden we denk ik de hele route wel gelopen, maar daarvoor kwamen we nét tijd te kort. Eenmaal thuis is Altas nog in bad gegaan met papa. Het was weer een feest voor hun en de badkrokodillen.

Dinsdag, 18 januari

Het wordt nog weer een zonnige en relatief warme dag. En weet je wat? Het skieen ging vandaag weer lekker! We hebben een mooie tour gemaakt naar Zell am Ziller. Via de Larmach-Alm naar de Konigsleitenspitze en dan de route door het bos naar beneden via de 39. dan omhoog naar Isskogel en naar het Ubergangsjoch (2.500m). Dan gaat het naar beneden richting Zell im Zillertal.

We stoppen voor een drankje bij de Kreithutte. Vervolgens nemen we nog een extraatje richting de Kreuzwiesenalm. Het is een wat lagere afdaling. Een blauwe, maar de bruine ondergrond komt er bij tijd en wijlen door. Een sleeplift brengt ons weer naar boven. Her en der pakken we nog een extra afdaling. Uiteindelijk gaan we terug en pauzeren we halverwege de Prolleralm.

We eten even wat en krijgen als extraatje een borreltje ter afscheid. Leuke bediening daar. Aardige gasten. Dan gaan we langzaam terug naar onze kant van de berg.

Met de Fussalm Express omhoog, dan naar de Falsbach Express die naar de Konigsleitenspitze gaat en dan gaan we weer omlaag naar de Larmachalm. We skieen nog even richting de Gerlosplatte maar de sneeuw is dramatisch slecht en vooral kunstsneeuw. Dus weer terug. We gaan met de gondel omhoog en pakken alsnog de 1 naar beneden. Ik knal nog wel twee keer onderuit tijdens het laatste stukje vanwege de sneeuwhopen, maar dat mag de pret niet drukken. Met het zweet in de nek kom ik onderaan de lift aan. Zo… dat was een zalig dagje skieen. Ik heb rood gloeiende wangen van de zon. Wat is het zalig om een hele dag buiten te zijn. We komen binnen in het appartement en Atlas wordt net wakker. Wat is het fijn om het jongentje weer te zien. Oma heeft weer goed voor hem gezorgd. Zijn worteltjes en fruitjes heeft hij weer gegeten en ook zijn slaapjes heeft hij gehad. En tussendoor, heeft hij met oma gespeeld en gezongen.

Woensdag, 19 januari

Er is een sneeuw/regendagje voorspeld en dat klopt. Als we wakker worden komt de sneeuw royaal uit de lucht gedwarreld. We gingen vandaag sowieso niet skieen en besluiten met Atlas naar Zell am See te gaan. Ma blijft liever in de buurt om een wandelpad te pakken om wat meer van de omgeving te zien. We rijden de parkeerkelder uit en pakken de weg omhoog. Niets, daar komen we niet tegenop. De andere kant op, lukt ook niet, dan de Unterdorfweg en dan omhoog, en dat lukt ook niet. Achteruit, ook niet. Tja, dan maar de kettingen erom. En dan blijkt dat we de verkeerde kettingen meegenomen hebben. Te klein! Het avontuur begint. We lopen door de sneeuwbui naar het einde van het dorp omlaag. Dan de weg naar Gerlos en al onder het skiviaduct krijgen we een lift naar Gerlos. Twee Oostenrijkse meiden onderweg. Ze zetten  Bij de OMV Tankstelle kopen we de juiste sneeuwkettingen. Dan weer terug. We kijken even bij de skibushalte maar dat wordt niets, we zouden nog anderhalf uur moeten wachten. Dan zie ik een auto de weg naar Konigsleiten opdraaien. Ik hol erachteraan, zwaaiend en ze stoppen. Ja, we kunnen meerijden. Het zijn Nederlanders uit Woerden die even naar Konigsleiten rijden omdat het stuk zwarte piste hun niet trekt. Ze moeten dus naar de Dorfsbahnen en daar moeten wij ook zijn dat scheelt weer lopen. We lopen eerst naar huis en brengen oma en Atlas op de hoogte van de vorderingen. Dan gaan we direct naar beneden en leggen de kettingen erom. Eitje! En dan rijden we door naar de supermarkt om even de laatste inkopen te doen. Dan terug naar huis. Nu is ma aan de beurt. Wij blijven in ieder geval thuis. Ze vertrekt niet al te veel later, ijzertjes onder de schoenen. Het sneeuwt nog steeds en het is verraderlijk glad op sommige stukken. Intussen pakken we een beetje in en dollen af en toe met Atlas. Gezellig! In totaal is er vandaag tussen de 10 en 15 centimeter sneeuw gevallen. En het blijft maar sneeuwen. De dag was heel anders als verwacht maar ondanks of juist dankzij de tegenvaller met de sneeuwkettingen des te avontuurlijker!

Donderdag, 20 januari

Terug. We doen er langer over dan de heenweg. Het is een doordeweekse dag, dus drukker. Het maakt niet uit. Thuis staat alles klaar en Atlas heeft nog even tijd nodig om zijn energie kwijt te kunnen.

Wat een geweldige wintersport zo met zijn allen! Top! Het geeft in ieder geval vertrouwen om ook langere trips samen met Atlas te gaan doen. Super!