Vrijdag, 09-09-2011(550 km)

Haast, om drie uur van het werk weg en om 15.40 vertrekken we. Natuurlijk nog een dikke knuffel voor Atlas en Edmond. Wat zal ik ze missen.

Daarna gaat het gas erop en rijden we richting Duitsland. De eerste afslag gaat het fout en ik rij in gedachten rechtdoor en mis de A30. Gelukkig is er altijd de A50 nog. De rest van de trip gaat het overigens prima met de routes. Geen centje pijn!

We rijden door tot het avond wordt. Na Karlsruhe verlaten we de snelweg en zoeken we een hotel. Dat kost een paar pogingen maar dan vinden we toch een hotel dat plek heeft. In het donker slalommen we door de bossen. Van de dame van het huis mogen we nog een biertje uitzoeken in de koelkast, maar dan moeten we resoluut naar boven. Het maakt ons niet uit, morgen weer een dag. We hebben aardig wat (verwachte) wegopbrekingen gehad. Met 550 km hebben we toch nog een redelijke afstand afgelegd.

Zaterdag, 10-09-2011

07.00 uur, gordijn open, blauwe lucht! Joepie!

We moeten eerst nog een stukje snelweg afleggen naar het begin van de route die in Stanzach (Oostenrijk) begint. Voordat we de eerste pas oprijden gooien we de tank vol. Het is een warme dag. Het kwik loopt op tot ruim 25 graden en we zitten pas in Oostenrijk. Dan is het zover, ik zie nog de afslag Namlos 10 km, maar die moet deze keer blijven voor wat het is, een superweggetje, wij beginnen aan het Hahntenjoch. We stoppen bovenop. Maike zegt “dus dat zijn bergen” Het is leuk om te zien dat iemand er zo van kan genieten, voor mij een eer om haar op sleeptour te nemen door de bergen waar ik zo intens van kan genieten. We rijden door Imst het Otztal in en krijgen dan een iets grotere pas. De Timmelsjoch ligt er prachtig bij in het stralende zonnetje, We betalen de tol en gaan vervolgens richting de afdaling via de Jaufenpass. Daar krijgen we echt oponthoud. De pas is afgesloten. 100 meter voor ons is een motorongeluk gebeurd en het slachtoffer ligt midden op de weg. De hulpdiensten zijn erbij. Ondanks dat er veel mensen zich opstapelen in de file die aangroeit is de stilte in de menigte opvallend. Iedereen lijkt gedempt te praten. De trauma heli doet een vergeefse poging m te landen. Na drie kwartier rijdt een ambulance weg en komt de weg vrij. We rijden door en zien wat motorrijders kuipdelen en brokstukken van de weg bij elkaar verzamelen. De achtergebleven vriendengroep denk ik. Een paar kilometer verder zien we wederom een trieste aanblik. Een grijper graait een motorfiets van achter de vangrail vandaan. Het zet je wel aan het denken. Laat in de dag nemen we pauze bij een hotel en drinken een cappucino op het terras in de namiddagzon. We moeten nog een eindje. We koersen vervolgens richting Passo Eores, en daarna het prachtige kleine Wurzjoch dat zich slingert door de bossen. We genieten op en top, dan komen we uit bij het Sella rondje. Het wordt laat en we rijden tegen het licht.  Passo di Gardena, Passo di Sella en de Passo Pordoi. We hadden natuurlijk het rondje ook niet kunnen rijden en het stuk rechtstreeks af kunnen steken. Maar dat doen we niet. We rijden uiteindelijk in het schemer over de Pordoi en komen tegen het donker in Arraba aan. Wonder boven wonder heeft Albergo Pordoi nog één kamer over. Er is een afzegging. In Arraba is het een drukte van jewelste, er is een wielerronde en het dorp zit vol.

Zondag, 11-09-2011 (370 km)

We hebben afgesproken te werken met een target. We hebben een fototarget en wel het ambitieuze aantal van 100 foto’s op een dag. Na het ontbijt halen we de motoren uit de garage. Vandaag een lange route op de planning dus op tijd weg. We rijden voor de lol eerst de Passo Pordoi naar boven en weer naar beneden. Alleen voor het uitzicht in het mooie ochtendlicht. Dan gaan we beginnen met de route. Alleen hebben we pech, wielerronden en we belanden achter het begeleidende autootje. We mogen er echt niet voorbij. Als blijkt dat de route richting onze pas moet pakken we de kaart en gaan we omrijden. Maar ook de volgende twee passen blijven we de fietsers en dito wagentjes tegenkomen. In het begin vonden we het nog wel aardig, beetje sfeer, leuke ambiance, maar tja om half twaalf hebben we slechts 80 km afgelegd en hebben we het met fietsers redelijk gehad. We rijden via Andraz naar de Passo di Falzarego, dan naar de Passo di Giau en vervolgens richting Forcella Staulanza en dan naar het prachtige stippellijntje op de kaart. Passo Duran. Een prachtig gelegen pasje met een smalle weg door het bos en krappe pins. Maike vindt de krappe pasjes het leukste. Ik moet zeggen, ze liggen vaak ook het mooist. Dan gaat het via de Passo di Cereda naar de Passo Brocon. Vervolgens krijgen we het pasje dat al zo lang op mijn lijstje stond maar die ik nog steeds niet gereden had. Passo Manghen! En ja, hij voldoet op alle fronten aan de verwachtingen. Smal, soms stijl en het is een pasje dat echt aanspraak maakt op techniek. Na de Manghen krijgen we 12 km snelweg om aan de Oostzijde van de A22 te komen. Wat is het een warme dag. Het kwik schommelt bij tijd en wijlen rond de 30 graden en de zon schijnt fel. De goretex ligt al sinds Oostenrijk in de koffer. Gelukkig maar. En Maike, die rijdt zelfs in T-shirt onder de jas, zo gek heeft de koukleum het nog nooit gemaakt. Het dal is mij wat te warm. De boordcomputer roept 31.5 graden. Pff… en dat met file de berg af. Er is helaas weinig alternatief om richting het dal te komen. Via Cles rijden we richting de Passo Tonale. Eigenlijk moeten we nog verder maar we hebben speling in de tijd doordat we vrijdagmiddag al vertrokken zijn. We besluiten om 19.00 uur er mee te kappen en belanden in een aggenebbes hotel in Vermiglia. Het is wel een glutenvrij hotel (jaja, hoe bedenk je het). De douche blijkt alleen koud water te hebben dus het blijft bij afpoedelen met een natte lap. Ook goed. Tijd voor een biertje. De eigenaren van het hotel zien eruit alsof ze regelmatig een drankje weghappen. We zijn niet de enige gasten. Er komen nog een paar rare Duitse motorrijdende knakkers binnen. Ze vragen nog … zijn die motoren van jullie en kunnen het maar amper geloven. Dag Duitsers, fijne avond. Oh… het fototarget hebben we niet gehaald, morgen een nieuwe poging.

Maandag, 12-09-2011

07.00 uur, gordijn open, strakblauwe lucht. Yep… alweer!

In tegenstelling tot de broodjes bij het avondeten zijn de broodjes ’s ochtends vers. Mevrouw zagen we met een zak broodje bij de bakker vandaan komen. Mooi zo, want die van de avond ervoor zaten we op te timmeren met een vork en het leek wel beton. We konden ons lachen bijna niet inhouden. We beginnen de dag rustig en zetten koers richting de Passo del Tonale. De boordcomputer geeft aan de het amper 10 graden is. Het asfalt zal nog wel kouder zijn en her en der ook nog wat vochtig. Rustig aan beginnen dus. Aan onze linkerzijde hebben we een prachtig uitzicht op de gletscher. Maike vindt het indrukwekkend en ik ben het met haar eens. Het blijft imposant.

Daarna krijgen we onze hoogtevrees test. We hebben het beiden en tot dusver gaat het prima. Gewoon blijven kijken naar de weg en niet naar de afgrond. De Passo di Gavia heb ik een keer eerder gereden dus ik weet waar ik echt naar de weg moet kijken. Ik wordt er een beetje unheimisch van. We hebben overigens de perfecte dag gekozen. Een maandag! Dus lekker rustig. We zetten de motoren dus rustig stil midden op de weg (2.50 meter breed) en maken een paar foto’s voordat we doorrijden. We zien koeien in een hairpin staan en stoppen even. Vanaf boven heb je een prachtig uitzicht over het omringend landschap. En wat is het helder. Prachtig gewoon! Boven op de Gavia blijft een superomgeving. Het bergmeer met het kraakheldere water, de enorme rotsblokken, de mossen en taaie grassen die her en der groeien, de sneeuw en het gletscherijs en de koeien op de weg. Als we stilstaan komen ze er aan gewandeld en snuffelen ze rustig aan de GSA. Niet een stapje op zij doen dames…rustig doorlopen. Maike jaagt ze weg en een passerende auto kan er ook langs. Wij rijden verder. De afdaling gaat door het bos. De dennenbomen ruiken lekker. In Bormio rijden we naar de Stelvio. Bovenop stoppen we om jaja, de bekende foto’s te maken die iedereen heeft gemaakt, weer maakt en nog een keer maakt. Zo krijg je een collectie met alle weertypes. Gelukkig bevatten die van mij overwegen mooi weer varianten (en drie keer voor een dichte pas). We rijden de Passo del Stelvio naar beneden en lunchen voor de eerste keer eens. Bij hotel Madatsch. Cappucino, spa rood, pasta en salade van Mozzarella tomaat en oregano, lekker in het zonnetje. Het is genieten. Dan rijden we verder. We hebben besloten om niet naar boven te rijden maar om om te rijden via Glurns. Dan kunnen we namelijk in Sta Maria de Umbrail helemaal naar boven rijden. Dat de Umbrail deels onverhard is was bij Maike nog niet bekend, maar ging prima. Opeens steekt er een Murmeltier over. Wat is dat? Jaha, Murmeltiere. En er zitten er veel meer. We stappen af en zien er een aantal zitten en zien zelfs kans om er eentje aardig op de foto te zetten. Al weer zo’n leuke ervaring. Boven op de Stelvio rijden we weer richting Bormio naar beneden. Halverwege ligt er nog een GS op zijn kant in een hairpin maar alles is oké. In een tunnel zitten we achter een trekkertje. De tunnel is echter maar heel smal en natuurlijk komen we motorrijders tegen. Met passen en meten passeert het elkaar. Het is hilarisch. Motor schuin houden zodat de koffer niet geraakt wordt. Het werkt. In Bormio pakken we de Passo di Foscagno richting Livigno. Dan de Forcola di Livigno en we de grens met Zwitserland over en komen op de Bernina-pass uit. De omgeving is weer heel anders dan de Dolomieten. We eindigen met de Julierpass naar Tiefencastel. Onze route zit er hier qua passen op. Het is vijf uur. We houden pauze bij een stuwmeer.

Wat doen we. We besluiten “huis” in de navigatie in de voeren en zien wel waar we stranden. We rijden door tot ná Zurich en dan zoeken we een hotel. We belanden in het plaatsje Frick bij Hotel Adler. Het ziet er leuk uit. De tarieven in kamer prijzen zijn wel héél uiteenlopend. We kiezen voor simpel. Toilet een etage lager, maar een douche op de kamer. Het lijkt wel een telefooncel met douchegordijn. Maar, er stroomt warm water, dat dan weer wel. Voor ons is het prima. We geven beiden niet zo om comfort. Niet dat we het mijden, maar als het er niet is is het prima. Niet interessant. We eten ’s avonds buiten op het terras, het is nog zalig warm. Maike heeft een cadeautje voor me. Dat hoeft toch helemaal niet!! Maar als ik het zie vind ik het wel erg leuk. Een T-shirt voor Atlas van de Passo del Stelvio! Geweldig.

Dinsdag, 13-09-2011

Een wekker is niet nodig, we hebben kerkklokken die om zes uur los gaan. Ik spring in de telefooncel, beam me up scotty. Raar geval is het. We zitten bij het Zwarte Woud en onder het genot van een bakje koffie die wel te drinken is prutsen we een route in de Zumo. Op weg naar huis, maar een stukje binnendoor in het Zwarte Woud. Binnen twintig minuten zitten we op het beginpunt van de route in Hanner. We slingeren richting Todtmoos en pakken zo’n stippellijnweggetje. De route is prima, maar doordat het overwegen bos is, is de weg her en der nat en houden we het tempo behouden. We krijgen echter wel een goed indruk van het gebied, en ik wil me er nog wel een keertje in vastbijten om daar wat mooie routes van te maken. Uiteindelijk koersen we richting snelweg en gaan naar huis. ETA 17.00 uur. We hebben een beetje regen onderweg, maar veel is het niet. We stoppen her en der voor een tankbeurt en eten een broodje. Om 16.59 draaien we de oprit in Amersfoort op. Thuis. Man en kind kan ik knuffelen. Wat is die kleine Atlas in een paar dagen toch veranderd. Het is ook weer leuk om thuis te zijn.

Het waren een paar hartstikke leuke dagen in goed gezelschap. Maike bedankt!

Het was me een eer om met je de bergen de verkennen.