Pain, Pasta & Tornanti 2012

Woensdag 22 augustus t/m maandag 27 augustus 

Waar de winter niet goed voor is. Het doordacht sleutelen aan routes, nogmaals kijken, schaven, verleggen, heroverwegen, alternatieven zoeken en er uiteindelijk een definitieve versie van maken. Dit jaar was in dat opzicht niet anders dan andere jaren en tijdens de middagslaapjes van Atlas zat ik met een cappucino en een stapel kaarten achter de pc met mapsource voor mijn neus. Per kilometer toch nog eens kijken hoe die weg dan exact loopt.

Woensdag, 22 augustus 2012 (1050 km)

Rise ‘n shine… het is een prima ochtend om te sturen. Om 8.20 uur vertrekken Maike en ik vanuit Amersfoort. Nog even een laatste knuffel voor Atlas en Edmond en dan gaan we. We krijgen een lange rit voor de boeg en we zijn er mentaal op ingesteld. Een snelwegdagje. Bij Amersfoort pakken we nog het laatste staartje van de ochtendfiles maar binnen een half uur lost dat op en wordt het rustiger op de weg en kunnen we prima doorrijden. Om half twaalf rijden we Nederland uit, België in. De lange weg door de Ardennen. Pas als er een auto naast me gaat rijden en de sirene en het zwaailicht even laat zien gaat het tempo er toch wat meer uit. De politie neemt de eerste de beste afslag, het blijkt een kleine waarschuwing.

Even later volgt Luxemburg en om half twee rijden we Frankrijk in. De weg leidt ons richting Nancy en vervolgens naar Epinal. Daar pakken we een stukje binnendoor via de N66. Eigenlijk door een missertje. De afslag Strassbourg missen we en daardoor worden we binnendoor gestuurd. En eigenlijk een welkome misser. Omdat we toch midden in de Vogezen zijn kunnen we net zo goed een colletje meepakken. We zien immers wel hoe laat we ’s avonds aankomen en daarbij, een leuke locatie om te lunchen is best welkom. We rijden over de Col de Bussang. Bij ons favoriete motorhotteltje zijn ze helaas niet aanwezig en gesloten tot vier uur. Het bordje Grand Ballon zegt linksaf en we pakken die leuke bochten naar boven.

We lunchen boven op de Grand Ballon, het is prima weer en we genieten van het uitzicht.  Na het broodje sturen we de pas weer af en gaan weer richting de snelweg naar Basel. Daar rijden we Zwitserland in en rijden door naar Bern, Montreux en vervolgens rijden we aan het begin van de avond langs het meer van Geneve naar Thonons les Bains. Daar begint de Route des grandes Alpes.

Het is warm. Het is druk op de strandjes van het meer. Veel mensen zwemmen en met het zakkende zonnetje krijgt alles een mooi gloed. Families zitten met zijn allen bij het meer, jongens vissen langs de kant en her en der zien we nog wat bootjes.  Het is half zeven. We starten de route en zoeken en passant een hotel. Als we Thonons les Bains uitrijden wordt de route direct al leuk. We rijden door totdat ik het bordje  Morzine 7 km zie. De route buigt af naar rechts maar wij rijden door naar Morzine waar we een wintersporthotel pakken. Het is maar de vraag waar we anders op de route een hotel zouden vinden en voor deze dag is het gewoon genoeg geweest. We zijn op de route! Ze hebben nog een kamer en voila een garage voor de motorfietsen. We hebben een prima kamer en wat zie ik daar…. Jawel, een zwembad! Daar wordt het nu te laat voor, maar wie weet morgenochtend!  

We hebben nog tien minuten tijd om ons om te kleden voordat het avondbuffet gaat sluiten. Rap onder de douche door en wat kleren aan. Aan tafel! We zijn inderdaad net op tijd en tijdens ons hoofdgerecht wordt de boel al afgeruimd. Eigenlijk had ik nog zo’n dingetje met geitenkaas wel gelust. Na het eten zitten we nog een tijdje buiten met een glas witte wijn. Het is nog zalig warm en we zijn niet de enigen die nog even buiten zitten. We kletsen eens lekker bij. Gezellig! Daarna begeven we ons richting onze kamer. Tijd om te slapen. Morgen een nieuwe dag.  

Donderdag, 23 augustus 2012 (400 km)

Voor de wekker ben ik wakker en ik ga eruit. De wekker staat ook veel later dan de 6.00 uur die ik normaal gewend ben. Voor mij is het al uitslapen deze week. Voor Maike is het vroeg opstaan. Het maakt wel verschil.

Dat zwembad trekt me toch wel. Zeker na de warmte onderweg van gisteren heb ik er wel zin in om de dag met een frisse duik te beginnen. Het zal vandaag misschien wel weer zo’n warme dag gaan worden. Ook Maike wordt wakker en dapper lopen we de trap af met het handdoekje omgeslagen. Maike denkt nog “ik lijk wel gek”. Na wat gepruts om het hek open te krijgen voel ik even aan het water. Oh… dat valt mee. Ik had absoluut kouder verwacht! Lekker! Ik ben zo door maar Maike steekt een teen in het water en kijkt toch bedenkelijk. Maar goed… wie a zegt, zegt ook b dus beiden trekken we een paar baantjes heen en weer tot we er genoeg van hebben.  

Dan gaat het motorpak aan en gaan we richting ontbijt. Het is hier super uitgebreid. Het is ook zo’n typisch op toeristen ingesteld wintersport hotel. Tikkie groot en veel van alles maar prima voor zo’n eerste nacht.

Om negen uur zitten we weer op de motor en rijden eerst het kleine stukje terug waar we de route verlaten hebben. De route loopt over de Col de Getz en wat andere bijzonder smalle weggetjes die ik er bij in geprutst heb in Mapsource. Daar ben ik toch wel blij mee want het eerste deel van de route vind ik verder eigenlijk weinig hebben. Het is redelijk druk op de wegen ter plekke en het is wat doorkachelen.

Die kleine achterafweggetjes met bordjes “sauf riverains” die maken het leuk. Er zit ook een heel klein smal straatje in wat stijl naar beneden gaat. Verrassend is zoiets dan. Ik realiseer me dat het ellenlange gepruts in Mapsource zijn vruchten afwerpt. We vervolgen de weg met de Col de la Colombiere,  Grand Bornand, de Col des Aravis en de Col de Saisis. Niet erg bijzonder. Makkelijk te rijden en nog geen prachtige uitzichten.  

Pas als we de Cormet de Roselend oprijden heb ik het gevoel, ah… dit gaat leuk worden! Het gaat wat meer omhoog, kronkelt meer en minder verkeer op de weg. Het gevoel dat je van de doorgaande route af gaat en het hooggebergte in gaat. De nieuwsgierigheid na wat er achter de volgende bocht komt steekt zijn kop op.

De volgende col die op de planning staat is de Col de l’Iseran. We zien dat er een serieus pakket wolken begint op te bouwen. Warm blijft het wel maar het begint ook te druppelen. En inderdaad, we krijgen toch een buitje regen.

Vervolgens pakken we nog zowel de col de Telegraph als daarna de Col de Galibier. De Galibier vind ik ook erg mooi. In gedachten zie ik mijn sportieve broer Anne de col optrappen per fiets. Da’s echt serieus fietswerk en doe ik hem niet na en dat op puur een goede basisconditie. Petje af hoor. We zien onderweg trouwens heel erg veel fietsers. Het aantal motorrijders valt mee en is eigenlijk boven verwachting weinig te noemen. Daarbij, Nederlandse motorrijders zien we eigenlijk sporadisch. Een handje vol per dag, meer zal het zeker niet zijn.  We stoppen her en der om foto’s te maken van de wegen en het mooie uitzicht.

Lunchen doen we op de berg. We hebben bij de supermarkt een stop gemaakt en hebben een fles jus d’orange gekocht, een baguette, rosette worst, kaas en een saucisson sec. We redden ons er prima mee. Het meegebrachte snijplankje en scherp mesje zijn zoals elk jaar weer handig. De petit Bernard rijden we naar boven en langs de zijkant weer naar beneden.  Aan het einde van de dag rijden we richting de Col de l’Izoard. Het is prachtig weer en de avond begint te vallen. Het is zalig rustig op de weg. We hebben al de nodige kilometers gemaakt. Vijf kilometer onder de top van de Col de l‘Izoard zie ik iets van Auberge en rem. Ik kijk eens achterom naar Maike. Proberen? Doe maar! Ja, er is plek. Wat het is zien we dan wel weer.

De ligging is in ieder geval adembenemend mooi. Het ligt midden in het niets. Mooie ruige omgeving met wandelpaden en verderop een paar campers die waarschijnlijk daar blijven gedurende de nacht. Een garage is er niet maar dat hoeft ook niet. De motor schuiven we onder een partytent die aan de voorkant van het pand staat naast het hakhout voor de haard. De kamer is prima. We hebben een tweepersoonsbed en een stapelbed. Beiden aan de korte kant maar dat komt in Frankrijk vaker voor. In ieder geval kan het raam lekker open. Zou het fris worden vannacht? Het is nog zo warm voor deze hoogte.  

We schuiven beneden aan tafel aan. De inrichting heeft allemaal donker houten tafeltjes en her en der zitten wat mensen. Het lijkt erop dat de mensen van de campers ’s avonds hier gaan eten. Voor de rest zit er nog een gezelschap met een paar Aziaten en een groepje van zes Fransen. We krijgen als voorgerecht een stuk paté met een augurkje en als hoofdgerecht een bord met sla, gedroogde ham, augurkjes en de regionale specialiteit. Een soort kleine pasteitjes met spinazie en pasteitjes met kaas. Een stuk stokbrood hoort er ook bij. Al met al is de portie prima en is het een prima daghap. Alles gaat net niet op. Het glas wijn laat zich wederom goed smaken. De dag eens herziend hebben we een aantal mooie passen gereden. Was de start van de dag nog wat twijfelachtig qua passen, de middag heeft het meer dan goedgemaakt. Met vermoeide botjes loop ik uiteindelijk de trap op naar boven naar de kamer. Het is donker, het raam laten we open staan. Koud wordt het ook deze nacht niet.

Vrijdag, 24 augustus 2012 (380 km)

We staan op met het zonnetje dat aan de hemel staat. Koud is het zelfs op deze hoogte niet geworden. Het is gewoon zalig. Het belooft vandaag weer een hele warme dag te worden. We waren in eerste instantie van plan om de route op zaterdag via Zwitserland en Italië naar Oostenrijk te laten lopen. Echter, de weerberichten voor de zaterdag voor de regio Zwitserland zijn niet goed. De regenkans is hoog en we hebben een prima plan B. En dat zetten we nu met alle plezier door.  We rijden de Route de grandes Alpes nu volledig door tot het zuiden tot aan Menton.

Om negen uur rijden we over de Col de l’Izoard richting de Col de Vars. De doorgaande wegen tussen de passen zijn redelijk aanzienlijk. Dat had iets minder gemogen. Echter soms is het ook wel lekker als je weer eens wat afstand in een kortere tijd aflegt. Het is vandaag inderdaad goed warm. De Col de la Cayolle is prachtig.

De omgeving is werkelijk bijzonder! Mooie kronkelende stukken met smalle wegen, leuke hairpins en een natuur die uitnodigt nieuwsgierig te zijn naar wat er nog volgt. We maken even een stop en drinken een bakkie smerige koffie bij een prachtig gelegen hotelletje. We zijn blij dat we hier niet overnachten, qua hygiëne zag er hier in een oogopslag vooral niet snor. De motoren passen net naast de waterput. Vervolgens rijden we naar de Col de la Couillole.

We zijn al een tijdje op zoek naar en pomp. Zeg maar rustig, we kijken al 80 km naar een pomp die maar niet komt. We moeten het nu langzamerhand toch over een andere boeg gooien en we kijken nu actief in de Garmin. Drie pompen in de buurt, da’s mooi.

We rijden de Couillole terug naar beneden en rijden via de indrukwekkende rode Gorges du Cians naar een pomp. Failliet! De volgende … ook al tien jaar gesloten en eindelijk zien we een Total pomp waar de vlaggetjes in de mast hangen te wapperen en niet alles bedekt is onder een laag stof en vergane glorie en gaan de handjes de lucht in. Found it! Met nog een halve liter in de tank rolt de Tiger uit.

Dat was nipt! Maike kon nog zes kilometer. Al met al hebben we in totaal in geen ruim 100 kilometer een pomp gezien. Het bestaat nog steeds. Ik kan me herinneren dat ik zo’n 20 jaar geleden ook zoiets heb meegemaakt maar dan met een auto, ook in 100 km geen pomp te vinden en dan vier achter elkaar.

Door de zoekactie zijn we iets uit de richting gegaan maar ook dat heeft zo zijn charmes. We rijden nu redelijk makkelijk het kleine stukje naar het Zuiden richting Menton en steken de voetjes in de Middellandse zee. We doen dat bij een jachthaventje ten westen van Menton.

Maar tjongejonge…. Wat is het weer warm. Als de temperatuurmeter van de boordcomputer op de 36.5 graden staat schakel ik over naar andere info. Doe me dan maar de tijd, het verbruik of de afstand die ik nog op de tank kan rijden. Die temperatuurmeter, daar krijg ik het veel te warm van. Weg ermee. En, wat ik ooit bijna nooit doe. De rugprotector gaat af en verdwijnt bij Maike onder de bagagerol. Dat geeft enig soelaas. In ieder geval waait mijn pak nu lekker door in plaats van de warmte onder de rugprotector vast te houden.  

Het meest zuidelijke punt van de route hebben we nu gehad en ik ben blij dat we de hoogte weer wat op gaan zoeken. Het is beneden flink warm. Via de Corniche Basse, de Corniche Moyenne belanden we op de Grand Corniche en slaan al vlot af richting Sospel. Over de col de Castillon rijden we richting het immer prachtig gelegen dorpje. Er ligt de prachtige Auberge de Sospel echter het is te vroeg om er vandaag mee te stoppen. We stoppen even voor de deur en beslissen samen dat we nog verder rijden. Vijf uur is ook geen tijd om te stoppen.  

We besluiten nog een stuk door te rijden richting de Col de Turini. En dat is echt weer een pareltje. Na de Col de La Cayolle toch wel een heel mooi colletje. Hij is krapper, technisch iets uitdagender, iets slechter wegdek en ligt prachtig in bebost gebied. Lekker in de schaduw. We komen ook legio oldtimers tegen. De Col de Turini is onderdeel van de route van de rally van Monaco en dat merk je aan al die mooie klassieke sportwagentjes. Toch blij als ze op hun eigen weghelft blijven rijden. Af en toe zit er ook een ultramoderne sportwagen tussen en die valt haast uit de toon tussen alle klassiekers. Boven op de Col de Turini zien we op de kruising een paar hotelletjes. We pakken de eerste de beste. Hotel le Ranch. Een vriendelijke meneer zegt dat er nog plek is. En we hebben een kleine kamer met balkon. De motoren zetten we onder het raam neer. Prima! 

Even opfrissen en dan lekker nog even buiten zitten op het terras. Bovenop de col waait een fris windje en nadat we ons biertje hebben opgedronken en afgekoeld zijn gaan we uiteindelijk naar binnen. Ik denk nog, ik moet even opletten totdat het zonnetje onder gaat want dat zal wel prachtig worden. Als ik naar buiten loop zie ik dat de zon achter een wolkje bij de horizon verdwijnt in plaats van achter de bergen. Toch blijft het een mooi gezicht zo’n VSM zonsondergang. Ook het eten is prima. De vrouw van de eigenaar staat achter de pitten en we krijgen een stukje eendenborst met groenten en gebakken aardappeltjes. Lekker! Een glaasje wijn erbij en de avond is weer compleet. We kijken alvast hoe de route morgen moet gaan lopen. We hebben het wel in het hoofd zitten maar gaan hem nu in de Zumo zetten. We hebben er beiden geen spijt van dat we de originele route los hebben gelaten. Het is ook eigenlijk wel zo leuk om die hele Route de grandes Alpes van haver tot gort te rijden inclusief de alternatieve pasjes. Daarbij wordt het weer zondag in Zwitserland wel goed en dat levert weer leuke mogelijkheden op.  

Zaterdag, 25 augustus 2012 (380 km)

Wederom een nieuwe dag met een zonnige start boven op de Col de Turini. We beginnen de dag met een stuk stokbrood, een glaasje jus d’orange en een bak koffie. De motoren pakken we weer in, maar het is toch niet aan te raden om de bagagerol van de Tiger van het balkon naar beneden te gooien. Die is toch te zwaar om onder het balkon zo op te vangen. De eigenaar van het hotel wijst ons nog een weggetje dat we echt moeten rijden. Het is maar een klein stukje extra, dat gaan we dus doen! Er schijnt vanaf daar een mooi uitzicht te zijn over Nice. Er loopt inderdaad een heel klein weggetje rond de col. Het grijze kriebeltje op mijn kaart, we dopen hem om tot Loop de Turini. Soms krijg je zo’n tip van een local en kan je een gat in de lucht springen. Dit is er zo een.

What a litttle gem it is! Een heel smal slecht weggetje, met gravel, gras en grind met een afgrond ernaast. Prettig dat het eenrichtingsverkeer is. En wat een onbetaalbaar uitzicht! Bovenop staan de restanten van een oud gebouw (ruïne) en daarbij een tank uit de tweede wereldoorlog. We nemen echt even de tijd om daar rond te kijken en wat foto’s te maken. Dan krijgen we koeien op de weg. De combinatie afgrond, koeien en heel smal weggetje.. ik zeg ik ga niet voor. Ik ben doodsbenauwd dat zo’n koe een keer een offday heeft een kopstoot uitdeelt, net de verkeerde kant op. Maike ziet echter geen bezwaar en gaat voorop. Toch ben ik blij dat ik er voorbij ben. Ik ben niet bang voor koeien, maar wel voor koeien met een ochtendhumeur. We maken het rondje af en slaan vlak voor Hotel Le Ranch nu rechtsaf en rijden naar beneden. Vandaag ook een aantal passen die niet in ons originele plan stonden.

Bij het inprutsen van de route in de Zumo hebben we blijkbaar de voorkeur ingegeven kortste afstand. We rijden richting de Col Saint Martin via de wel tres petits routes des tres grandes Alpes. Vaak is het niet meer dan een Hollands met gras begroeid fietspad op zijn best. Elk ogenblik verwacht ik dat Louis de Funes in een 2CV de hoek om komt gescheurd. We komen wel over prachtige weggetjes. Langs heggen, door bossen, met kleine krappe fietspad hairpinnetjes en over erven. We moeten wel ergens keren (en het kost even een beetje tijd om een plek te zoeken waar dat kan). We rijden de weg verder naar beneden en komen zo op een doorgaande weg uit en pakken daar de route op, we schakelen eindelijk eens over na de derde versnelling.   

In ons plan stond sowieso de Col de la Bonette. De hoogste. Ik ben benieuwd. En het is er eentje. Ik had me hem technisch lastiger voorgesteld, maar technisch is vooral niets lastigs aan. Niets krappe hairpins of stijgingspercentages, gewoon naar boven rijden. Het is trouwens opvallend hoe puik het Franse asfalt erbij ligt.

Ook de Col de la Bonette ligt er strak in. Het is overigens wel duidelijk dat deze pas meer motorrijders trekt. We komen er vandaag in ieder geval meer dan genoeg tegen. Het compenseert de afwezigheid van motorrijders eerder in de week.

De route naar beneden is al net zo mooi. We vervolgen de weg over de col de Vars en rijden dan meer richting het Westen in de richting van Grenoble. We rijden de Col de Lautaret en vervolgens de Col de la Croix de Fer.

We maken even een late middag koffiestop als we over de Col de la Croix de Fer zijn en kijken nog eens op de kaart. We willen de weg vervolgen richting de Col de la Madeleine maar er bouwt zich wat rare bewolking op bij die col. Het duurt ook niet lang en we beginnen wat druppels te voelen. Een kwartier later begint het langzamerhand te regenen en niet veel later begint het ook te onweren. De berg is in no time aan het zicht onttrokken. Na het volgende weerlicht besluiten we om het eerste het beste hotel te pakken.

Een paar meter verder rollen we het dorpje La Chambre binnen en ligt er een dorpshotel boven een bar aan onze linkerkant. Ik loop naar binnen, is er nog een kamer ja? Mooi, nemen we. En wederom zien we later wel wat we treffen. De motoren kunnen niet in de garage staan omdat die vol is. Ze staan op een binnenplaats grenzend aan de keuken van het hotel. Zolang de kok de Tiger niet vilt en de giraffe achter mijn GSA ruitje laat leven is er niets aan de hand. Net op tijd binnen.

We hebben de bagage nog niet van de motor of het komt met bakken tegelijkertijd uit de lucht. Goed om de Col de la Madeleine tot morgen te laten wachten. Twee Duitsers kwamen tegelijkertijd binnen rollen en ik overleg even met Maike en we spreken ze aan. Of ze ook nog moeten eten en of we gezellig met zijn vieren zullen eten.  Prima goed plan! Het wordt een genoeglijke avond en we moeten regelmatig gieren van het lachen. Het is een leuk duo dat bijzonder vermakelijk kan vertellen. En passant prutst de hij van het duo nog een route voor ons in elkaar in mapsource en die laden we in onze Zumo’s. Dat werkt toch beter dan de route handmatig in de Zumo zetten. Je kan in ieder geval heel nauwkeurig de via punten kwijt.

Op een gegeven moment hou ik het voor gezien en ga naar onze kamer. Maike blijft nog even bij de Duitsers zitten totdat ze met zijn drieën instructies krijgen ergens anders te zitten en hoe de verlichting uitgedaan moet worden.     

Zondag, 26 augustus 2012 (450 km)

In de nacht heeft het af en toe nog iets geregend maar als we ’s ochtends wakker worden is de regen verdwenen en hangt er nog wat bewolking rond de bergen. Ik loop na het douchen alvast de trap een keertje af met mijn tasje en berg het op in mijn koffer. Ik vind het altijd prettig om in de ochtend even buiten te kijken. Daarbij, ik heb er ook een hekel aan om met veel bagage de trap af te moeten en doe dat liever in lichte etappes. Het wegdek is overwegend droog en de lucht ruikt fris. In het dorpje La Chambre wapperen de vlaggetjes over de straat. De lokale supermakt is dicht. Het is zondag. Wie weet gaan we vandaag wel eens echt uit lunchen. We zien wel. 

We eten het ontbijt in het zaaltje achter het café, het is wederom van hetzelfde laken een pak, beroerde koffie, stukje stokbrood, beetje jus d’orange. Mentaal noteer ik een koffiestop voor een bakkie lekkere cappucino. We betalen de rekening in de kroeg maar moeten ons eerst een weg banen door de lokale wielrenclub die zich bij de tab verzameld heeft. Het zou me niet verbazen als het ritje wordt afgesloten bij dezelfde tab. We hadden het overigens kunnen weten. Op de ruit van het hotel staat iets met een (wielren)fiets.

26

Dan starten we de motor in het kleine binnenhofje en vervolgen we onze weg richting de Col de Madeleine. De Duitsers hebben we niet meer gezien. Maike had bij de lokale supermarkt een paar biertjes voor ze willen kopen, maar die supermarkt was dus dicht. De Duitsers waren nog niet wakker. We worden binnen 500 meter getackeld door een wegafsluiting maar met even een korte vraag aan een automobilist op leeftijd en we hebben de alternatieve route te pakken. De meneer in het wagentje rijdt zelfs met plezier voor (soms heb je er echt baat bij om vrouw te zijn op een motorfiets). We hebben een prachtige slingerweg omhoog. Af en toe rijden we even door de wolken heen. Soms zie je boven de wolken nog net de top van een berg. Mijn Zumo geeft echter een parallelweg aan. Blijkbaar zijn er meerdere wegen die omhoog leiden naar de Col de Madeleine.

De Col de Madeleine zelf ligt ook prachtig in het asfalt. Blijkbaar hebben ze hier niet stilgezeten met het aanpakken van de wegen. Het is wel een hele mooie pas om de dag mee te beginnen. Misschien wel te mooi, want wat zou de rest van de dag dan nog moeten brengen? We rijden af en toe door de bewolking die naar boven wegtrekt. Af en toe piept het zonnetje erdoor. Bovenop de col loopt nog een onverhard pad stijl omhoog. De weg naar beneden is naar verhouding heel erg lang maar oh zo de moeite waard. De hele afdaling duurt bij elkaar meer dan een half uur. We blijven dorpjes doorkomen, rijden af en toe weer naar boven en vervolgens weer een aantal kilometer naar beneden. Als ik op een gegeven moment naar rechts kijk en de overkant van het dal zie, zie ik een heleboel hairpins achter elkaar. Les lacets du Col de Chaussy. We zitten er inderdaad nu wel dichtbij. Gisteren heb ik ze op de kaart zien liggen.  Echter, ze liggen te ver uit de route. Iets zien liggen betekent niet dat je er snel naar toe kan rijden. Uiteindelijk rijden we door de bossen de naar beneden om komen uit bij Moutiers.

Dan vervolgen we de weg naar Bourg St. Maurice. Dit stukje is een doorgaande weg die niet echt leuk is.  Gelukkig kunnen we dat stuk wat sneller rijden. We pakken wederom de Petit Saint Bernard en zien onderaan de pas dat de supermarkt geopend is. Prima, even stoppen, broodje, jus d’orange, Jambon Cru en een nieuwe voorraad water. Ik maak ook nog maar even een sanitaire stop. De koffie van de ochtend doet zijn werk.

We rijden de Petit Bernard nu helemaal en zien motorhotel hotel Belvedère aan de rechterkant liggen. Het ziet er overigens akelig stil daar uit.

We stoppen even bij een koffietentje voordat we de col overgaan voor een goed bakkie koffie. Maike krijgt een dubbele expresso en ik opteer voor een cappucino. Het smaakt echt zalig! We waren eerder in de week ook langs deze pas gekomen maar aan de Franse kant weer naar beneden gereden. En toen doorgereden richting Col d’Izoard. Tijdens het genieten van het bakkie koffie zien we een hele stoet met motorscooters. Ze rijden met zijn allen blijkbaar een rit. Het is hartstikke leuk om te zien. Inmiddels komt het zonnetje er steeds meer bij.

Boven op de pas heb je een prachtig uitzicht over de Mont Blanc en is de lucht opengebroken. Het ligt er ook prachtig. Meertjes aan beide zijden, een hospice en het beeld van de heilige Bernardus tegen een staalblauwe lucht. We nemen weer genoeg tijd om her en der een plaatje te schieten. We moeten immers wel blijven denken aan ons fototarget van 100 stuks per dag. De kleuren op de col zijn prachtig. De Petit Bernard is wat groener, de Izoard inmiddels al wat bruiner van kleur. Over een paar weken zal het er nog mooier zijn met allemaal bruin gouden kleuren van de herst die zich aankondigt en nog veel rustiger. We rijden de andere kant naar beneden en komen uit in het warmte van het Italiaanse Aosta dal. 

Het is een drukkke weg naar beneden. Het dorpje waar we inrijden bruist van activiteit. Alle gevels zijn voorzien van Italiaanse teksten en het ziet er levendig en gezellig uit. Touristisch haast.  

Dan volgt de Grand Bernard van Italië naar Zwitserland. En daar is werkelijk weinig aan omdat het gewoon te druk is. We gaan de grens weer over en de doorgaande weg naar Brig die dan volgt doet je bijna omvallen van ellende. Die Zwitserse lui houden zich op een belachelijke manier aan de snelheid. Mag je 80 km/h rijden, dan wordt er 62 km/h gereden. Mag je 50 km/h dan heb je mazzel als er 40 km/h wordt gereden. Het is de tijd aftellen totdat het weer leuk gaat worden. We zitten onze tijd achter het stuur uit en bij mij begint toch de twijfel toe te slaan. Hadden we niet beter nog meer in Frankrijk kunnen rijden? Hebben we er goed aan gedaan om deze beslissing te nemen?

Maar dan rijden we Ulrichen in en zien we de bordjes Furka, Grimsel en Nufenen. Yes we komen weer bij mooie passen uit! Wat trouwens ook opvallend is. Wat is het ongelofelijk schoon. Zwitserland staat er bekend om en je ziet het ook overal in terug. Van keurig onderhouden middenbermen tot en met de geveegde stoep en de smetteloze benzinepompen. De donkerbruine chalets contrasteren met het groen van de alpenweiden. Het is met recht een prachtige omgeving. Dat zeker! Nu nog een beetje tempo erin en dan zit het voor 100% goed. In Ulrichen zit hotel Astoria, een prachtig motorhotel. We zijn echter nog aan de vroege kant en we rijden verder.

We rijden de Furkapass op en hebben uitzicht op de Grimselpass die later op de rol staat. Op de Furkapass staat hotel Belvedère. Bekend uit de James Bond License to Kill. Het ligt er prachtig tussen de hairpins, met prachtig uitzicht en met een strakblauwe hemel als achtergronddecor. Het hotel ligt prachtig in een grote haarspeldbocht. Op zich is de grote weg naar boven qua rijden niet zo spectaculair. Het zijn haarspeldbochtend waarin een vrachtwagen kan draaien. Landschappelijk daarentegen is het prachtig! Grote gletcher, watervallen, alpenweiden, rotspartijen en prachtige kleuren.

We blijven weer stoppen om foto’s te maken. Zouden we dan toch weer aan ons target van 100 per dag komen? Het is in ieder geval een goed teken want we weten de omgeving weer te waarderen. Na de Furka dalen we weer af en rijden we richting de Gotthardpass. Ik weet dat je ergens kan kiezen tussen oude en nieuwe pas en in een fractie van een ogenblik zie ik het en zwiep naar rechts het oude klinkerweggetje op. Maike zie ik twijfelachtig reageren. Ga ik wel goed?

Ja, we gaan de goede kant op, de oude Gotthardpass. Het is een super weggetje. Eentje die goed is voor de fantasie. Het zijn mooie kleine grijze vierkante kasseitjes en het ligt er prachtig bij. We slingeren met leuke bochtjes van boven naar beneden en krijgen een hele serie hairpins kort op elkaar. In de navigatie zie ik complete chaos in het scherm. De oude pas en de nieuwe kruisen elkaar meerdere malen en in de navigatie lijkt het een bordje blanke spaghetti met een gekleurde spaghettisliert erdoor gedrapeerd. Ik heb er spijt van dat ik daar geen foto van heb gemaakt omdat ik zelf in alle verwondering naar dat schermpje zat te kijken. We stoppen her en der om foto’s te maken. Toch een erg leuke pas zo aan het einde van de dag. Het maakt in ieder geval het doorgaande stuk van de Grand Bernard en daarna richting Brig helemaal goed!

Na de oude Gotthardpass rijden we de Nufenenpass. Het zonnetje staat al wat lager aan de hemel en boven de 2.000 meter begint het frisjes te worden. Grote delen van de weg liggen al in de schaduw en met name Maike heeft het gewoonweg koud en kan er niet echt meer van genieten. De wind wakkert wat harder en we stoppen wat minder vaak en rijden door.

Toch moeten we echt wel even stoppen als we naast ons in de luwte een flink pakket sneeuw zien liggen. We springen er even midden in. Veel sneeuw ligt er in augustus niet meer. Dit beschutte plekje in de schaduw ziet waarschijnlijk weinig zonlicht. Gelukkig wordt het weer een beetje warmer naarmate we lager in het dal rijden.

We rijden langs de bruingecarbolineumde huisjes Ulrichen in, steken het riviertje over en lopen bij Hotel Astoria naar binnen. Er is nog een kamer en die nemen we. De motoren zetten we in de garage, wat een luxe. Ook de kamer ziet er spik en span uit. Zo netjes hebben we het deze trip nog niet gehad. Het eten geven we deze avond ook wat meer voor uit. We eten van de kaart. Goulashsoep om op te warmen en als hoofgerecht een bordje spaghetti. We springen uit de band en nemen zelfs een toetje. Maike gaat voor een ijsje en ik voor een frappe. Er is ook een groepje Poolse motorrijders binnengekomen. Het blijft opvallend om te zien hoe de dame in het gezelschap zich volledig niet gekleed heeft op motorrijden. Dergelijke hakken zouden op PC Hooftstraat niet misstaan, maar in het hotel ziet het er wat misplaatst uit. Het doet me een beetje denken aan de Russische dames met hoge hakken, minirokje, Chaneltasje en hoedje op de Chinese Muur en dan een paar kilometer trappen lopen bij 30 graden Celcius. Gelukkig verschilt smaak want ik vind het wel leuk om te zien. 

We zijn in de avond overigens niet meer buiten geweest. Het koelt hier wel af. We blijven in het restaurant zitten en bestellen nog een wijntje, kijken wat op internet en kletsen wat. Jammer genoeg kom ik tot de conclusie dat ik een van de kaarten uit mijn kaartenbox ben verloren. Ik gok ergens op de Furkapass of tijdens de lunch op de Grand Bernard. Da's jammer. Het was een mooi compleet setje. Gelukkig heb ik thuis nog wel een goede Zwitserland kaart echter die is niet geplastificeerd zoals het setje dat ik bij me heb. Net zoals andere avonden ga ik iets eerder naar boven dan Maike. Ochtendmens en avondmens.  

Maandag, 27 augustus 2012 (circa 1.000 km)

Nog zo’n mooie dag. Geen wolkje aan de lucht vanochtend. Ik loop naar de motor en rijdt hem even voor het hotel zodat ik minder ver hoef te lopen bij het opbergen van de bagage. Wat is deze week snel gegaan. De hoeveelheid passen die we gereden hebben is aanzienlijk en af en toe is het in mijn hoofd een chaos. Wat-was-ook-al-weer-welke-dag. Gelukkig hebben we het we de trip met korte steekwoorden op een briefje samengevat tijdens het avondeten. Dat is toch erg handig. Met de kaart erbij en een glas wijn hebben we het overzicht weer.

Het ontbijt vanochtend is super! Goede koffie, yoghurt met fruit, jus d’orange, broodjes, kaas, worst en jam. Heerlijk! We nemen het ervan. Dan nog even betalen. We kunnen de CHF’jes pinnen, er is zelfs een keuzemogelijkheid. CHF of Euro.

We rijden richting de splitsing en voor negen uur in de ochtend staan we bovenop de Grimsel. We hebben op de weg naar boven het uitzicht over de Furka en de Gletscher.

Bovenop de Grimsel is een prachtig helderblauw bergmeer en een Murmeltiergarten. Het was nog wel even leuk geweest om daar rond te kijken echter ze zijn op dit tijdstip nog niet geopend. Het is wel weer een fotogenieke locatie en zo begint de laatste dag toch met een bijzonder mooi stukje route.

Als we de weg naar beneden volgen krijgen we het uitzicht op een bijzonder grijs meer, met grijs groen afgeronde rotsen. Het pand van de waterkrachtcentrale dat er met zijn grijzen muren en knalrode louvredeurtjes staat knalt eruit in die omgeving. Iets verder naar beneden ligt er een prachtig groen dal. Het is alsof het een maquette is. Prachtige chalets, gedrapeerd op een egaal groene ondergrond rond een knetterblauw meer omzoomd door bergtoppen met sneeuw. Het lijkt aangelegd.

Een grote bus met Aziaten stopt en er worden heel veel foto’s gemaakt. Wij maken weer een foto van hun. Het is een grappig tafereel. We rijden langzamerhand uit de bergen. Via Luzern naar Basel en van daaruit leidt de weg ons naar Duitsland. De grens Zwitserland Duitsland is net zo open als elke andere grens. De grens Zwitserland in geeft toch vaak wel enige vorm van controle. Via Frankfurt gaat het naar Keulen en dan door richting Oberhausen.

Na Oberhausen zwaaien we naar elkaar. Maike vervolgt de weg naar Arnhem en ik duik de A31 op richting Emmen. Ongeveer een kwartiertje na elkaar komen we aan. Maike heeft nog wat file gehad en ik heb stevig door kunnen rijden. Wat dat betreft is het Noorden meer fluïde. Het is al met al een stevige rijdag geweest en om 18.20 draai ik de dam op bij mijn ouders. Atlas is nog wakker! Hoera wat leuk om het kereltje weer te zien. Het moet nog even tot morgen wachten totdat ik Edmond weer zie. We gaan verhuizen. Drukke tijd voor de boeg.  Maike thanx voor deze tweede rondrit door de bergen. Het is weer een hele leuke onderneming geweest! 

In de winter maar eens met een glas wijn achter de pc gaan zitten mapsourcen voor een volgende tour.